Królestwo
Angmaru powstało w Trzeciej Erze , za panowania Malvegila w Arthedain, jednej z
prowincji Arnoru, sąsiada Angmaru. Obejmowało ono ziemie po obu stronach gór,
za Wrzosowiskami Etten, daleko na północy Śródziemia. Dowódcą skupionych tam
wojsk (złożonych głównie z orków, ludzi i innych złych stworzeń) był Władca
Angmaru, tajemniczy Czarnoksiężnik, którego w późniejszym czasie
zidentyfikowano jak Wodza Dziewięciu Nazguli. Przybył on na północ, aby
zniszczyć Dunedainów z Arnoru.
W wyniku
przepychanek na tronie Arnoru, władzę przejął zły człowiek, przywódca plemion
górskich pozostający w tajnym sojuszu z Angmarem. Argeleb, syn Malvegila,
zbudował fortyfikacje na Wichrowych Wzgórzach, lecz poległ w wojnie z Rhudaurem
i Angmarem. Jego syn, Arveleg, pokonał przeciwników i wyparł ich z Wichrowych
Wzgórz, dzięki sojuszowi z Lindonem i Kardolandem. Wielka armia z Angmaru
nadciągnęła ponownie w 1409 roku, przekroczyła rzekę i wtargnęła do Kardolanu,
otaczając Wichrowy Czub. Dunedainowie ponieśli druzgocącą klęskę, poległ
Arveleg, a wieża Amon Sul została spalona i zburzona. Palantír, daleko widzący
kryształ, który w niej przechowywano, udało się uratować i ukryto go w
Fornoście, stolicy dalekiej północy.
Rhudaur dostał
się pod panowanie złych ludzi na służbie Angmaru, a niedobitki Dunedainów
zbiegły na zachód. Kardolan, ostatni sojusznik Arnoru, padł podbity przez
najeźdźców. Jedynie Arafor, syn Arvelega, z pomocą Kirdana, elfa z Szarej
Przystani, zdołał odepchnąć nieprzyjaciela z Północnych Wzgórz i odzyskać
Fornost.
